یکشنبه عصر بود! یه نسیم خنک از زیر لباسم رد می شد و قلقلکم می داد! هوا به خاطر بارون صبح خنک شده بود! بوی نون که از تو تنور در میومد، اشتهای آدمُ باز می کرد! من نفر پنجم بودم! یه آقای مُسن، یه دختر جوون و دو تا خانم میانسال جلوی من ایستاده بودن و بلافاصله بعد از من یه آقا با بچۀ پنج ساله ش!

کنار نونوایی محلۀ ما یه درخته! یه درخت تنومند قدیمی! اونطرف تر چند تا مغازه و یه سوپرمارکت! پیرمرد اول صف که نون گرفت، وقتی خواست پول بده فهمید (و البته فهمیدیم) که نون هم گرون شده!! صداشُ یه کم صاف کرد و شروع کرد به انتقاد کردن و البته مثه خیلی از پیرمردای دیگه مقایسه کردن با زمان نمی دونم چی چی شاه! داشتم به حرفاش و البته توجیهات نونوا که مشخصا عذر بدتر از گناه بود، گوش می دادم که فریاد آقای پشت سرم، نظرمُ به خودش جلب کرد!

- «نه! دست نزن! گربه بده! کثیفه! پیشته پیشته! برو گربۀ بد!»

و چشمای متحیر بچه خیره شده بود به گربه ای که با ترس پا به فرار گذاشت و انور خیابون آروم گرفت! طبق معمول یه علامت سوال گنده تو سرم جوونه زد که چرا؟!

چرا ما باید به بچه هامون دشمنی با حیوونا رو یاد بدیم؟! تازه اونم حیوونای بی آزاری مثه گربه ها!!
و انوقت چجوری می شه از این بچه ها که دوست داشتن حیوونا رو هم بلد نیستن، انتظار دوست داشتن آدمای همنوعشونُ داشت؟!
چی می شد اگه اون مرد به جای فراری دادن گربه، اجازه می داد بچه ش گربه رو از نزدیک ببینه و حتی نوازشش کنه و بعد وقتی می رفت خونه بهش یاد می داد که چطور دستاشُ خوب خوب بشوره؟!

پ.ن.1: نمی دونم اون بچه از این به بعد دیگه چجوری کتاب «گربۀ من ناز نازیه» رو می خونه؟!

نوشته شده توسط سجاد رشیدی پور در شنبه هشتم تیر 1387